Mensen lopen niet vast op wat er gebeurde, maar op de toekomst die niet doorging
Te slim om dom te zijn, te stil om gezien te worden
Op de werkvloer denken we vaak te weten waarom iemand vastloopt.
Een medewerker krijgt een promotie niet. Een reorganisatie zorgt voor onrust, een collega vertrekt of een sollicitatie loopt anders dan gehoopt.
We kijken naar de gebeurtenis en denken dat daar het probleem zit.
Toch zie ik in de praktijk iets anders.
Mensen lopen zelden vast op wat er gebeurde. Ze lopen vast op de toekomst die zij al voor zich zagen en die nooit werkelijkheid werd.
Dat inzicht kreeg ik niet uit een managementboek. Het begon veel eerder.
Als jong meisje wilde ik laborante worden of verloskundige. Ik hield van onderzoeken, observeren en begrijpen hoe dingen werkten. Mijn hoofd werkte snel en ik stelde veel vragen. Toch werd er een andere keuze voor mij gemaakt. Mijn pleegvader vond dat ik schoonheidsspecialiste moest worden.
Dus dat werd ik.
Op de werkvloer voelde ik mij al snel anders dan mijn collega's. Niet beter, niet slechter — anders. Mijn manier van denken sloot niet aan. Waar ik vragen stelde en verbanden zag, kreeg ik te horen dat ik niet veel kon. Dat ik dom was. Terwijl het tegenovergestelde waar was: ik was te slim voor de plek waar ik moest zijn, en te stil om dat ooit hardop te zeggen.
Pas veel later begreep ik hoeveel invloed die beslissing op mij had gehad. Niet omdat het vak verkeerd was, maar omdat er een toekomstbeeld was verdwenen voordat het ooit een kans had gekregen.
Wanneer een toekomstbeeld belangrijker wordt dan de werkelijkheid
Wanneer mensen vastlopen op hun werk, zie ik vaak iets vergelijkbaars gebeuren als wat ik destijds zelf doormaakte.
Achter een gemiste promotie zit regelmatig meer dan een gemiste promotie.
Achter een conflict met een leidinggevende zit soms meer dan een conflict.
Achter weerstand tegen verandering zit vaak een teleurstelling die nooit echt verwerkt is.
Want zelden gaat het alleen over die ene gebeurtenis.
Vaak gaat het over wat die gebeurtenis vertegenwoordigde.
De functie die eindelijk erkenning zou geven.
Het salaris dat meer vrijheid mogelijk zou maken.
De waardering die zou bevestigen dat alle inspanningen niet voor niets waren geweest.
Een mens neemt zichzelf overal mee naartoe
Wanneer dat toekomstbeeld wegvalt, ontstaat teleurstelling. En wanneer die teleurstelling geen aandacht krijgt, blijft zij aanwezig.
Niet altijd zichtbaar.
Maar wel voelbaar.
In de manier waarop iemand reageert.
In de manier waarop iemand samenwerkt.
In de manier waarop iemand naar zichzelf kijkt.
Een mens neemt zichzelf namelijk overal mee naartoe. We laten onze teleurstellingen niet thuis wanneer we naar ons werk gaan. Net zoals we onze werkstress niet achterlaten bij de voordeur wanneer we thuiskomen.
Werk en privé zijn veel minder gescheiden dan we graag geloven.
Dat betekent ook dat medewerkers niet met een schone lei aan hun werk beginnen. Iedereen draagt een verhaal mee. Ervaringen uit eerdere banen. Teleurstellingen die nooit zijn verwerkt. Verwachtingen die ooit zijn ontstaan en nooit zijn losgelaten.
De onzichtbare bagage op de werkvloer
Soms hoopte iemand dat deze baan eindelijk anders zou zijn.
Dat deze leidinggevende hem wel zou zien.
Dat deze organisatie wel zou waarderen wat hij te bieden heeft.
Dat deze functie eindelijk het bewijs zou leveren dat hij goed genoeg is.
Dat is veel om van een baan te vragen.
Want geen enkele functie kan een oude wond genezen.
Ook ikzelf weet hoe dat voelt.
Jaren later vond ik alsnog mijn plek. Ik bouwde mijn eigen onderneming op en voelde voor het eerst dat mijn werk echt bij mij paste. Totdat opnieuw een ander besloot wat beter voor mij zou zijn en ik mijn bedrijf opgaf om thuis te blijven voor de kinderen.
Pas veel later ontdekte ik dat ik niet alleen boos was over wat er gebeurd was.
Ik rouwde om een toekomst die nooit had mogen ontstaan.
Waarom de Menselijke APK werkt
Precies dat zie ik ook terug bij veel medewerkers.
Niet de gebeurtenis houdt hen vast.
Het verhaal houdt hen vast.
Het verhaal over wat had kunnen zijn.
Het verhaal over wat ze hadden moeten krijgen.
Het verhaal over wie ze hadden kunnen worden.
Dat is ook de reden waarom ik werk met de Menselijke APK.
Niet omdat er iets mis is met mensen.
Maar omdat ieder mens verwachtingen, teleurstellingen en onverwerkte ervaringen met zich meedraagt.
Wat geen aandacht krijgt, verdwijnt niet vanzelf.
Het zoekt een plek.
In gedrag.
In relaties.
In het lichaam.
En soms ook op de werkvloer.
Een andere vraag stellen
Daarom stel ik vaak een andere vraag dan mensen verwachten.
Niet:
"Wat is er gebeurd?"
Maar:
"Van welke toekomst heb je nooit afscheid genomen?"
Want soms lopen mensen niet vast op hun werk.
Soms lopen ze vast op een toekomst die nooit werkelijkheid werd, maar die in hun binnenwereld nog altijd voortleeft.
Tot slot
Dit is mijn verhaal, maar ik hoor het terug bij zoveel mensen die ik begeleid.
Met de Menselijke APK help ik mensen om inzicht te krijgen in de verhalen die zij met zich meedragen en de invloed daarvan op hun werk, gezondheid en relaties.
Reactie plaatsen
Reacties